Bianchi (Italië)(1897-1955)

Bianchi is een autofabrikant die in 1885 in Italië is opgericht en sinds 1997 in Zweedse handen is. Bianchi was een van de pioniers van fiets-, motor- en autofabrikanten.

De kleur Celeste, een licht groen-blauw, is onlosmakelijk verbonden met Bianchi. Veel fietsframes van het merk zijn in deze kleur geverfd en de truien van de professionele teams zijn ook in Celeste gekleurd. Veel belangrijke wielrenners reden op Bianchi, bijvoorbeeld Fausto Coppi en Jan Ullrich.

Naast modellen voor topsporters maakt Bianchi ook fietsen voor de massamarkt. Naast racefietsen worden er ook triatlonfietsen en mountainbikes gebouwd. De fietsen van de motorfabrikant Ducati worden geproduceerd door Bianchi.

De geschiedenis van Bianchi als autofabrikant is tot nu toe verwaarloosd, tot nu toe is het bedrijf alleen in algemene collecties verschenen, een bedrijfsmonografie ontbreekt. Deze kloof is des te betreurenswaardiger aangezien Bianchi een van de oudste Italiaanse autofabrikanten is en tot 1918 de op één na grootste autofabrikant was na Fiat (met in totaal minstens 6000 auto’s gebouwd tussen 1897 en 1918 en meer dan 500 vrachtwagens gebouwd op dezelfde tijd).

De eerste auto’s werden vanaf 1897 eenmalig geproduceerd, drie- en vierwielige personenauto’s met een eencilindermotor, volgens De-Dion – licentie of replica’s.

In 1901 (volgens andere bronnen 1903 tot 1905) was er een Bianchi 8 HP. In de oudere literatuur wordt het niet genoemd. Nadat onlangs een exemplaar is opgedoken en gerestaureerd in het Museo nazionale della scienza e della tecnologia Leonardo da Vinci in Milaan, is het relatief vaak te vinden op internet. Ook de Bianchi 8 HP kan zijn relatie met De Dion niet ontkennen.

Voor 1905 worden een type 15/20 PK en een type 20/30 PS genoemd, verder een 16/22 PK en een 24/40 PK. Voor deze en enkele latere grotere typen zouden modellen van Daimler-Mercedes de inspiratie zijn geweest.

Omstreeks 1906 was er een 40/50 pk met 8 liter cilinderinhoud en een Type E met 11,4 liter en 90 pk, elders is het vermogen van 70 pk opgegeven in 1908, in 1907 waren er twee voertuigen bij de Duitse Kaiser Prize-race betrokken.

In 1907 verplaatste het bedrijf zijn automobielproductie naar speciaal daarvoor gebouwde nieuwe fabrieksgebouwen. In 1909 had Bianchi verkoopkantoren in Londen, Parijs, Berlijn, Wenen, Zürich, New York en Buenos Aires, wat wijst op een bekend exportbedrijf. In dezelfde bron wordt echter aanvankelijk beweerd dat het bedrijf buiten Italië bijna onbekend was.

In 1908 bestond het modellengamma uit het G-model met 2,9 liter cilinderinhoud, een model met 2,1 liter en één met 4,4 liter, allemaal viercilinders.

In 1910 werden 450 auto’s verkocht en in 1914 ongeveer 1000.

Het 8 liter type 40/50 PK werd in 1914 omgedoopt tot 42/60 PK en in 1915 tot 42/70 PK.

Rond 1914 bracht Bianchi een kleine auto uit, de Tipo A, die bedoeld was als concurrent van de Fiat Tipo Zero.

In 1915 werd een nieuw type B met 4 cilinders en 3309 cm³ geïntroduceerd. Er zijn zo’n 2000 stuks tijdens de Eerste Wereldoorlog aan het Italiaanse leger geleverd, waar hij als commandants-voertuig voor divisie- en regimentscommandanten werd ingezet. In het standaardwerk over motorisering van het Italiaanse leger van Pignato en Capellani wordt dit type helemaal niet genoemd.

In 1912 (of 1914?) verscheen de Tipo S als een kleine auto. Het vermogen van de watergekoelde 1,2-liter viercilinder wordt opgegeven als 20 pk, wat voor die tijd wat te hoog lijkt (12 pk zou realistischer zijn). De auto, gebouwd op een profielframe, had trommelremmen op de achterwielen en een transmissie met vier versnellingen vooruit en één achteruit.

De Tipo S werd in 1915 vervangen door de Tipo S1, die vooral verschilde van zijn voorganger in termen van zijn grotere motor (vergrote boring). In 1919 volgde de S 12 met een opnieuw geboorde motor.

De S 12 werd in 1925 vervangen door de Tipo S4. Hij had nu vierwielremmen en een compleet nieuwe motor. De S4 werd in 1927/8 vervangen door de Tipo S5, die tot 1932 met een 1,3-liter motor werd gebouwd en van 1932 tot 1934 met een 1,5-liter motor. In totaal zijn er 6.600 stuks gemaakt.

Het laatste model in deze serie was de Bianchi S9, die in onbekende aantallen werd geleverd van 1934 tot 1939, 360 stuks zijn gespecificeerd voor 1939.

Uiterlijk tegen het einde van de Eerste Wereldoorlog in 1918/9 gaf Bianchi aanvankelijk de bouw van grote auto’s op en beperkte zich naast de hierboven beschreven kleine auto’s tot fietsen en motorfietsen.

Pas in 1922 verscheen er weer een grotere auto, die de top van het productgamma moest completeren, de Bianchi S 18 (ook wel 18 PK genoemd). Ook deze had alleen achterwielremmen (wat toen nog gebruikelijk was). De transmissie had drie versnellingen vooruit en één achteruit. Van 1922 tot 1924 werden 750 stuks geproduceerd.

De S 18 werd in 1925 vervangen door de S20 (ook wel 20 PK genoemd), die in 1929 bijna 900 keer werd geproduceerd. De motor had een grotere boring dan zijn voorganger, het voertuig had nu vierwielremmen en een profielframe in plaats van een ladder. Toen de productie van de S20 ophield, was er aanvankelijk geen opvolger.

In 1930 of 1931 (en dus op een zeer ongelegen moment, namelijk midden in de wereldwijde economische crisis) verscheen de nieuwe grote Bianchi S8, hij kreeg zijn vermogen (65 of 85 pk) van een acht cilinder-lijnmotor met dezelfde afmetingen als de cilinder S5 opgebouwd uit 1932 (zie hierboven). Hij was verkrijgbaar met een korte (corto) en lange (lungo) wielbasis. Het werd gebouwd in onbekende aantallen tot 1935, gezien de economische situatie waren het er niet al te veel.

Als het “kleine broertje” van de S8, die hem uiteindelijk verving, verscheen in 1934 de Bianchi S6, die tot 1939 naast de S9 werd gebouwd. De motor van de S8 werd voor de S6 met twee cilinders “ingekort”, het chassis van de S6 was identiek aan dat van de S9. Een deel van dit type werd gebouwd als Kübelwagen voor het Italiaanse leger, Italië had in 1936 en 1938 100 stuks van deze variant besteld, VM6C genaamd, en 50 in 1939.

Bianchi Modellen