Avro (Verenigd Koninkrijk)(1919-1920)

Avro

Avro (eigenlijk AV Roe and Company ) was een Britse vliegtuig-en autofabrikant met het hoofdkantoor in Manchester. De naam gaat terug naar de oprichter van het bedrijf, de vliegtuigpionier Sir Edwin Alliott Verdon Roe.

Nadat Roe al naam had gemaakt als ontwerper, ontwikkelde hij in 1908 de Roe I, het eerste Engelse aangedreven vliegtuig. Het was een houten tweedekker aangedreven door een motor van 24 pk met een drukschroef. Dit werd gevolgd door verschillende ontwerpen met drie dekkers, zoals de Avro Triplane.

Op 27 april 1909 richtte AV Roe samen met zijn broer Humphrey V. Roe het bedrijf AV Roe and Company op.

Diverse verdere ontwikkelingen van Roes constructies volgden. Met de Avro Type D, wiens eerste vlucht plaatsvond op 1 april 1911, keerde Roe zich af van het driedekkerconcept en keerde terug naar de tweedekker. Een type D werd bij wijze van proef zelfs uitgerust met drijvers, dit type wordt beschouwd als het eerste Britse watervliegtuig.

Toegenomen belangstelling voor de ontwikkeling van watervliegtuigen leidde in het najaar van 1912 tot het verplaatsen van een productiefaciliteit naar Shoreham-by-Sea, waar een geschikt watergebied beschikbaar was om deze machines te testen.

In januari 1913 werd het bedrijf omgedoopt tot AV Roe & Company Ltd. hernoemd en de afkorting “Avro” geïntroduceerd als handelsnaam.

Naast verschillende soorten vliegtuigen, waarvan sommige slechts in zeer kleine aantallen werden geproduceerd, soms werd alleen een prototype van een serie geproduceerd, produceerde het bedrijf ook typen die zeer succesvol en veelgevraagd waren en sommige tot op de dag van vandaag legendarisch zijn. Last but not least was hoofdontwerper Roy Chadwick verantwoordelijk voor vele succesvolle ontwerpen voor het bedrijf Avro.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog produceerde Avro de Avro 504, een vliegtuig dat minder werd gebruikt in gevechten, maar diende als trainingsmachine voor veel piloten. De machine maakte zijn eerste vlucht op 5 juli 1913 en werd gedurende een lange periode in grote aantallen geproduceerd, de 504 werd tot 1932 gebouwd voor de export. Daarmee zette zij trends op het gebied van de recreatieve luchtvaart, met name in Engeland.

De toegenomen belangstelling voor de luchtvaart werd bij Avro erkend, en zo werd na de Eerste Wereldoorlog de Avro Transport Company opgericht met als bedrijfsdoel het uitvoeren van pleziervluchten, het zogenaamde “joy-riding”. Deze vluchten waren vooral populair in de badplaatsen aan de Engelse zuidkust.

Na het einde van de Eerste Wereldoorlog creëerde Avro een tweede steunpilaar in de auto-industrie. Het bedrijf werkte als toeleverancier voor de Model T van de Ford-fabriek in Trafford Park en vanaf 1919 werden eigen auto-ontwikkelingen met verschillende motorvarianten op de markt gebracht.

Uniek was de “Monocar”, een vermomde motorfiets die tot het einde van de jaren twintig werd gebouwd. Roe werd waarschijnlijk geïnspireerd om dit voertuig te bouwen door het feit dat zijn bedrijf in voorgaande jaren de runabout van het bedrijf Harper had gebouwd. De Harper Runabout was een klein driewielig voertuig met een 270 cc eencilindermotor van Villers en als goedkoop voertuig een alternatief voor de motorfiets voor het grote publiek.

Avro bood ook de 11 pk sterke lichtgewicht auto aan, met een zijdelingse bediende 1,3-liter viercilindermotor. De auto had geen apart frame, maar een zelfdragende carrosserie in gemengde constructie (met plaatwerk bekleed houten frame). De productie werd na een jaar stopgezet.

Avro Modellen